حال بد

گلایه ای ندارم و حرفی هم نمیزنم به آدمای اطرافم، اما خیلی ها هیچ کاری نمیکنن هیچ کاری ک حس کنی واست مفید هستن و توی هیچ لحظه سختی کنارت نبودن و حتی هیچ چیزی ازت نمیدونن اما خیلی محترمانه ی ساعت واست حرف میزنن و نظریه میدن و اونقدر محترمانه حرف میزنن که نمیشه بهشون گفت خفه شو، ساکت باش یا ببند و جای اینک ی سنگ جلو پات رو بردارن ی سری حرف توی سرت می کارن که بعد رشد حرفاشون توی ی ذهن مریض مثل من باعث فاجعه میشن. ممنون از کسانی ک نشناختن نفهمیدن و درک نکردن اما فقط حرف زدن و سلام به پنجمین دوره دیوانگی من، حالا اینقدم زود بهش سلام ندم شاید اومده و بره اما اومده با همه نوع سردردی و همه نوع حال بدی :(

i love IRAN...