همینطوری

هر کسی بیادش اینجا و نوشته های منو بخونه حس میکنه ی آدم افسردم ک لحظه شماری میکنم تا بمیره اما اینجا برای من بیشتر شبیه بروز دادن ناراحتی هام و حس هایی هست ک توشون شادی نیست ی طوری شبیه اون فضایی هست ک آدم وقت ناراحتی و غصه دوست داره بره داخلش و فریاد بزنه تا خودش رو خالی کنه ، آره ی گوشه هایی ی سری شعر هست ک اون تیکه ها حکم دفتر شعر رو داره در کل ی جایی ک توش همه چیز هست جز لحظه های شادیم چون لحظه های شادی رو نمیشه نوشت فقط باید نهایت لذت رو برد.

i love IRAN...