اشک

نمیدونم این حس مال منه یا واسه همه پیش می یاد

خلاصه چند روزی بود عالم و ادم رو کوبیدم و کلی فاز ناامیدی گرفتم در حدی ک واقعا خسته شدم حس افسردگی داشتم تا پریشب ک رفتم توی نت و کلی اسم خودم و دوستان رو سرچ کردم و تهش به ی صفحه اینستا برخوردم از دانشگاه دوران کارشناسیم کلی عکس داشت دیدم و کلی خاطره بازی کردم تنهایی

اما یهویی چندتا عکس دیدم از افرادی ک فقط چهره شون رو بخاطر داشتم نه اسمشون نه رشته شون فقط و فقط چهره شون فوت کرده بودن و دیگ کنار عزیزهاشون نبودن سخت بود برام سخت بود اونقدر سخت ک یهویی دلم شکست و کلی گریه کردم شبیه بچه ها ( حالا میگید مرد گنده و گریه اره برای من پیش می یاد من زیاد گریه نمیکنم خیلی خیلی کم پیش می یاد ک گریه کنم فقط وقتایی گریه میکنم ک یهویی دلم ی حس غریبی پیدا می کنه دیشم همون حس رو داشتم و گریه کردم ) اره هنوزم به نظرم زندگی اجبای چون به اختیار خودمون پا به زمین نذاشتیم و به اختیار خودمون هم نمیتونیم بریم پس اجبار اما خوب در این اجبار بزرگ اختیار داریم چطور زندگی کنیم پس باز شروع کردم وراهم رو ادامه میدیم بالاخره منم ب ی جایی میرسم

i love IRAN...